0 Դուրս գանք այս ցեխից. «Ապահով Հայաստան» հասնելը հնարավոր է


Ուղղակի նողկալ կարելի է՝ տեսնելով այս իրավիճակը ամեն տարի, ամեն գարուն: Գալիս են ու գնում տարբեր պաշտոնյաներ, բայց ինձ ինչ հիշում եմ, այս պատկերն է Գյումրիում: Ամեն ընտրությունից առաջ հնչում են միլիոնավոր խոստումներ՝ սա ենք անելու, նա ենք անելու: Բայց թե երբ են անելու, երևի թոռներս պատասխանեն այդ հարցին:

Հերթական ընտրության ժամանակ Սերժ Սարգսյանի կարգախոսն էր «Դեպի ապահով Հայաստան»: Տեսնենք Գյումրի կատարվելիք նրա մյուս այցելության ժամանակ նրա շքեղագույն «Մերսեդես»-ի «ապահովությունը» կբավականացնի Գյումրիի «ապահով» փողոցներում?

Պարզ է, որ Երևանը Հայաստանի մայրաքաղաքն ու դեմքն է ու տրամաբանորեն ավելի մեծ ուշադրության պետք է արժանանա, բայց պետք չէ մոռանալ, որ Երևանից այն կողմ՝ հյուսիս, հարավ, արևելք, արևմուտք, կան այլ քաղաքներ ևս:

Պետք չէ մոռանալ, որ Հայաստանի բնակչության մեծ մասը ապրում է Երևանից դուրս, ու ամեն անգամ չի, որ հնարավոր կլինի տարատեսակ «միջոցներով» հավաքել այդքան ձայն ընտրություններում:

Միայն այն ժամանակ, երբ պետական այրերը կսկսեն ուշադրություն դարձնել նման իրավիճակներին, կկարողանան խփել այնքան, ինչքան ուզում են, կամ որ ավելի ճիշտ է այդ դեպքի համար, խփեն այնքան, ինչքան ժողովուրդը ուզում է, իսկ ես վստահ եմ, որ ժողովուրդը, եթե ստանա պատշաճ ուշադրություն, կուզի շատ խփի:

Ավելի լավ է 5000 դրամ կաշառք բաժանելու փոխարեն այդ միջոցները հատկացնել փողոցները բարեկարգելուն, ու նույն 5000 դրամ վերցնողը՝ հետիոտնը, վարորդը ու առհասարակ յուրաքանչյուրը, ավելի շնորհակալ կլինի, ներգրավված չի լինի օրինախախտման մեջ, իսկ բաժանողն էլ իր հերթին չի մեղադրվի մարդու ձայնը «գնելու» մեջ:

Ցանկանում եմ այս գրառումովս նաև հաստատել, որ իրոք, կարելի է գնալ դեպի «ապահով Հայաստան», ուղի միշտ էլ կա, բայց պետք է այդ ուղին գտնել: Կապ չունի, թե ով է Հայաստան անունը կրող գնացքի մեքենավարը, պետք է միայն ճիշտ ռելսեր ընտրել ու ճիշտ արագություն, իսկ մնացածը ինքնաբերաբար կստացվի, մեր գնացքը կհասնի իր կայարան:

1 «Դասադուլ» կամ արգելված պտուղը քաղցր է...


Այսօր կայացավ «Դասադուլ» կոչվածը: Ոմանք դա ընդունել էին որպես պայքարի ամենաուժեղ ու առաջնային միջոց, ոմանք, այդ թվում նաև ես, ոչ: Ես չմասնակցեցի այդ ամենին, բայց կարծիքս հայտնեմ դրա մասին:

Նախ նշեմ, որ կազմակերպիչները ջանք ու եռանդ չէին խնայել, որ բոլորին իմաց տային սպասվող դասադուլի մասին: Երեկ Ազատության հրապարակում նրանք բաժանում էին այդ մասին տեղեկացնող թերթիկներ, ինչպես նաև ակտիվ պրոպագանդա էր գնում Ֆեսյբուքով:

Բայց այդ ամենին հակադարձեմ՝ նշելով, որ գոյություն ուներ վախի ու անվստահության հսկայական ալիք: Ուսանողներից շատերը վախենում էին, որ կարող են ենթարկվել տարբեր «ներքին» պատիժների ընդհուպ մինչև հեռացում: Մյուսներն էլ ծիծաղում էին այդ մտքի վրա ու անցնում:

Այսօր, տեսնելով որ մասնակիցների թիվը բավականին մեծ էր, բայց ոչ անհրաժեշտ չափով մեծ, ինքս ինձ նորից հարց տվեցի: Արդյո՞ք սա օգտակար միջոց է: Բայց նորից ինքս իմ համար բացասական պատասխան ստացա: Ես կմիանամ այս դասադուլին միայն այն դեպքում երբ իրոք նպատակին հասնելու ուղին: Միջոցը սա է ընտրված, բայց ուղին դեռ պարզ չէ:

Շատ զարմանալի եղավ իմ համար նաև այն, որ դասադուլի ընթացքում ցուցարարներին միացավ Ր.Հովհաննիսյանը: Կարծում եմ՝ դա նրա կողմից չկշռադատված ու սխալ քայլ էր: Նա չպետք է այդքան թեթևացներ իր ծանր տեղը: Պետք չէ ամեն մի ակցիայի վազել: 

Ի վերջո նշեմ համալսարաններում տիրող ԽԱՅՏԱՌԱԿ մթնոլորտի մասին: ՈՉ ՈՔ, կրկնում եմ, ՈՉ ՈՔ իրավունք չունի կողպել համալսարան մտնող ու դրանից դուրս բերող դռները: Ըստ ՀՀ սահմանադրության, ես՝ ՀՀ քաղաքացիս, իրավունք ունեմ ազատ տեղաշարժվելու: Անկախ նրանից, գնում եմ ես ցույցի, թե այլ տեղ, ՈՉ ՈՔ իրավունք չունի ինձ խանգարել: Թող բացակա դնեն, նկատողություն տան, բայց նման բան անելու իրավունք չունեն: 

Ի դեպ, ԵՊՀ խորհրդի նախագահ Սերժ Սարգսյանը լավ կանի մտածի այս թեմայի շուրջ: Նույնը վերաբերվում է նաև Արմեն ԱՇոտյանին, ով վերջերս ոչ մի բանով չի տարբերվում վիդեոբլոգեր աղջկանից, կարծեմ անունը Անժելա էր:

Հ.Գ. Դասադուլին միանալ/չմիանալու մասին որոշում կկայացնեմ երկու օրից, երբ քիչ թե շատ պարզ կլինի, թե ինչի կարելի է հասնել դրա միջոցով:

Հ.Գ. 2. Ոչ ոք թող չմտածի, թե ես պաշտպանում եմ այս կամ այն քաղաքական ուժին կամ քաղաքական գործչին: Ես ավելին քան ցանկացածը ցանկանում եմ ապրել իրավահավասար, ազատ ու ժողովրդավար երկրում:

19 Բարսան «լաց է լինում» ու բողոքում, իսկ Մեսսիի մոտ հիստերիայի նոպա է

Հերթական Էլ Կլասիկոյից հետո «Բարսելոնա»-ի խաղացողները (բացառությամբ Կարլես Պույոլի) ցույց տվեցին իրենց նվաստությունը, անհանդուրժողականությունը, տղամարդկային պայքարից կիլոմետրերով հեռու լինելն ու աղջկական նեղացկոտությունը: Ասածս հիմնավորեմ հետխաղյա զարգացումների շարքով.

1 Մտորումներ նախագահական ընտրությունների վերաբերյալ

Ժամանակն եկավ, որ առաջին կարծիքս հայտնեմ առաջիկա նախագահական ընտրությունների մասին: Սա անում եմ ոչ թե «Մոդայից» հետ չմնալու ու ինչ-որ բան գրած լինելու համար, այլ քանի որ արդեն հասցրել եմ քչից շատից ուսումնասիրել բոլոր թեկնածուներին, նրանց աշխատելաոճն ու հնարավորությունները:

Կասկած, թե ով է հաղթելու ընտրություններում, բացարձակ չունեմ: Սարգսյանը նորից կընտրվի նախագահ՝ օգտագործելով բոլորին քաջ հայտնի լծակները՝ զինծառայողներին, հանրային ծառայողներին, պետական ու կառավարական լծակները: Սարգսյանը հիմա մրցակցությունից դուրս է, ինչը շատ վաղուց հասկացել էր Ծառուկյանը, ով իր փողերի հաշիվն էլ գիտեր, գլխի գալիքն էլ, ու 8 մլն զուր վատնելու ցանկություն չուներ: Սերժը կդառնա նախագահ անկախ նրանից, ուզում ենք դա ես, դու, կամ մյուսը:

Իսկ ահա երկրորդ տեղի համար իսկական պայքար կծավալվի: Ու այդ պայքարը, հավատացեք, պակաս կարևոր ու հետաքրքիր չէ: Այս ընտրություններում երկրորդ տեղ զբաղեցնող թեկնածուն կարող է որոշ հույսեր փայփայել, որ մյուս ընտրություններում գոնե 10% շանս կունենա, քանի որ այս պահի դրությամբ չեմ տեսնում այն հզոր ուժին ու այսպես ասած «ավտարիտետ»-ին, ում Սերժը կժառանգի իր գահը, ճիշտ է, եթե հանկարծ Քոչարյանը չորոշի իր 4 մլրդ կարողությունը դարձնել 8: Ներկա թեկնածուներից ես լուրջ եմ վերաբերվում միայն 3-ին, քանի որ միայն այդքանն են գոնե չնչին չափով պատկերացնում, թե ինչ է իրենից ներկայացնում նախագահի պաշտոնը:

Կներեք ինձ, բայց ռադիոընկերություն ղեկավարելն ու պետություն ղեկավարելը նույն բանը չի: Հացադուլով բանի չես հասնի: Հիմա ինչ, եթե վաղը մյուս օր դառնա նախագահ, պետքա ՆԱՏՈ-ի շենքի դիմաց հացադուլ անի, որ հարց լուծի? Կներս Անդրիաս ջան, բայց սա 21-րդ դարն է, մտքի դարը, ոչ թե զոռբի:

Հայաստանն էլ Քուռկիկ Ջալալին չի, որ հեծնես, գնաս Բաղդադի խալիֆին սպանես, Սեդրակյա՛ն: Քո մասին հրապարակված նյութերը կարդալով տպավորությունա ստեղծվում, որ տնային տնտեսուհի ես: Դիվան քշելով դիվանագետ չեն դառնում, էտ դարնելա անցել:
Արամ Հարությունյանն էլ երևի էս 10 տարում չհասկացավ, որ Կոլայի շիշը բացելուց ու խցանի տակ «Կրկին փորձիր»-ը տեսնելուց հետո խցանը փակել բացելը օգուտ չի տա: Ինչա ուզում էս մարդը: Հասկացանք, գիտակ, ավարտած մարդ է, լավ պաշտոններ է զբաղեցրել, բայց նախագա՞հ: Նյեա: Ինքն էլ երևի չգիտի, ինչա իրենից ուզում: